Volg ons op Facebook (link)




Het project Poëzie Op Pootjes 2014/2015 is inmiddels afgesloten. Er kunnen geen gedichten meer worden ingestuurd.







POËZIE OP POOTJES IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR:


SCHERPE PUNTJES – reinzaam.nl


Ben bij de ijssalon.
Het is er niet zo druk momenteel.
Verdacht rustig zelfs.
Het terras is niet eens uitgestald.
Binnen is het ook stil.
Er wordt de krant van gisteren gelezen.
Eigelijk verheft niemand zijn stem vandaag.
Er is ook geen rede toe.
Iedereen is nog aan het wakker worden.
Behalve die ene.
Die altijd over de lottoballen praat.
En altijd voor beroering zorgt.
Weer niks gewonnen deze keer.
Anderen laten zich toch verleiden.
Gaan zich er mee bemoeien.
Had dan ook naar mij geluisterd.
Maar niemand luistert naar elkaar.
Het gespreksonderwerp verandert.
Voetbal komt ter sprake.
We liggen der uit.
Kzei ut toch.
Het is niks meer joh!
Daar heb je Toon.
Toon heeft schijt aan alles.
Ik heb al drie haringen op.
Zo, op de vroege morgen al?
Ja, ik heb ook de gehaktballen gebraden.
Dat wijf van me heb een klaplong.
Een jonge man komt voorbij.
Hij laat zijn hond uit.
De hond hinkelt op drie poten.
Een is geamputeerd.
We zijn weer even stil.
Toon stapt maar weer eens op.
De afwasser doet zijn schort voor.
Zijn dag gaat beginnen.
Hij noemt iedereen meneer.
En stapelt de kopjes op elkaar.
De mannen van de reclassering bezemen het plein.
God weet wat ze gedaan hebben.
Ze dragen fluorescerende pakken.
Voor hun eigen veiligheid.
Dan komt de eigenaresse.
Ze heeft het koud en kijkt moeilijk.
We zitten al weer in oktober.
Zij denkt aan haar geboortedorp.
Waar de zon nog schijnt.
Ik drink mijn koffie op.
En kijk naar het houten roerstaafje.
Het is meer een spateltje.
Die ze ook voor ijsjes gebruiken.
En mij doet denken aan vroeger.
Toen ik er scherpe puntjes aan sleep.
Door er over de stoep mee te krassen.