Volg ons op Facebook (link)




Het project Poëzie Op Pootjes 2014/2015 is inmiddels afgesloten. Er kunnen geen gedichten meer worden ingestuurd.







POËZIE OP POOTJES IS MEDE MOGELIJK GEMAAKT DOOR:


LOMER DAN ANDERS LIJKT DE MAAN VANNACHT TE DROMEN – Roland Verbiest


Lomer dan anders lijkt de maan vannacht te dromen
Kijkt zij naar Den haag dat in geleend’ licht baadt
die golven, de duinen, ze kan niet meer ontkomen
aan de weerstand dat ze zelf ook slapen gaat

droomt de maan dat zij langs de wolkentrap naar beneden daalt
en tegen zichzelf zegt..Den Haag bevalt mij veel, zeer veel
onhoorbaar door vensters en zolderramen naar binnen dwaalt
en met een lichtgevend licht haar vastgrijpt bij de keel

zo’n stad die je eigenlijk niet bent, dat wilde de maan haar leren
en de maan liet ‘n traan in de hofvijver, de holte van dat land
een traan wier weerschijn als opaal zou iriseren
berg op in je hart zei ze, tegen de zon bestand

en zie hun ziel, als zwervers gingen zij voort
door de maanziekte die hen leert dronken van zon te zijn
de tranen van de maan stroomden tot de ochtend gloort
in een Haagse beek van nectar met smaak van ambrozijn

In een breekbaar bootje met kussens van blauw doek
Dreef Den Haag met zijn spiegelstad, ‘tis hier fijn dacht zij zo zoet
En tedere omhelzingen schuilen in ied’re knusse hoek
Er valt niets meer te wensen, alles is nu goed

Den Haag sloot de gordijntjes om het grijnzen door de ramen
van jaloerse blikken niet te hoeven zien
Het is hier aangenaam en veilig en het gevoel van samen
Vergat daarbij iets heel belangrijks bovendien

De maan trok haar vlerken in en trok zich terug, daar vliegt-ie!
De spiegelstad vervaagde en brak in duizend stukken
De maan zei “het is niet meer!”den haag zei “dat liegt-ie!”
Ik kan het zelf! Ik ben het zelf! Dat waanbeeld zou mislukken

Den haag tracht te hele nacht haar spiegel terug te vinden
De gordijntjes bleven echter dicht de beek stroomde heel traag
Pas laat deed zij ze open de maan had geen kracht meer in de
Eerst maanverlichte nacht. De ochtend gloorde vaag

Soms dacht de maan terug aan die merkwaardige nacht
Nog gaf zij steeds haar geleend licht, toch wenst Den Haag met smart
Een zalvende balsem voor haar maanzieke hart
Een nachtje op de haagse beek, samen doorgebracht